De ziekte van Parkinson is een chronisch progressieve neurologische aandoening. Bij deze ziekte takelen de zenuwcellen in de hersenen, die de neurotransmitter dopamine produceren, af. De precieze oorzaak van de ziekte is onbekend.

De symptomen:

Het wegvallen van dopamine leidt tot verschillende symptomen, die in drie grote categorieën worden onderdeeld:

*) Rigiditeit: Spierstijfheid waarbij het lichaam als het ware blokkeert.
*) Tremor: Het beven, meestal van één lichaamsdeel, terwijl de rest van het lichaam ongemoeid blijft.
*) Traagheid in bewegingen.

Ook de gelaatsuitdrukking kan veranderen, waarbij de patiënten emotieloos lijken. Problemen met speekselvloed, trage stoelgang, overmatig zweten en incontinentie komen eveneens voor.

Diagnose:

Men kan niet simpelweg met een bloedtest de diagnose bewijzen. De diagnose is eerder gestoeld op het uitsluiten van aandoeningen die gelijkaardige symptomen geven. Om te spreken over de ziekte van Parkinson moeten er vier voorwaarden vervuld zijn:
1) traagheid van beweging
2) Tremor of rigiditeit
3) Klachten die minimaal één jaar aanwezig zijn
4) Onverklaarbaar door eventuele andere aandoeningen

Als nadeel van de indirecte manier van diagnose stellen, zal de patiënt een hele tijd door een zeer onzekere periode heen moeten. Het feit dat de ziekte heel lang quasi onzichtbaar verder vordert, helpt ook niet. Hierdoor blijft de ziekte heel lang onbehandeld en kan het chronisch gebrek aan dopamine de hersenen verder beschadigen door het vrijkomen van toxische stoffen.

Behandeling:

De behandeling is gestoeld op het toedienen van L-dopa of Levodopa, wat een precursor is van het in de hersenen ontbrekende dopamine. Ook worden dopamine-enhancers toegediend die de werking van de levodopa, die tijdelijk is, verlengen. Hoeveel medicatie en welke wordt bepaald door de behandelende geneesheer en is sterk individueel afhankelijk. Ook de evolutie van de ziekte speelt hierbij een rol.

Feit blijft dat de diagnose best zo snel mogelijk gesteld wordt, zodat met de geneesmiddelen kan gestart worden. De ziekte is progressief en de symptomen worden steeds erger. Met elke dag dat de ziekte onbehandeld blijft, loopt de patiënt meer en meer onherstelbare schade op. De progressie van de ziekte vergt na een tijd aanpassing/verandering van de medicatie, waardoor de behandeling door de neuroloog dan ook constant opgevolgd en bijgestuurd wordt. Lees ook onze pagina over 'de Ziekte van Alzheimer'.