De enorme vreugde rond de zwangerschap kan omslaan wanneer er een miskraam optreedt. Het is kwestie om te proberen de draad terug op te nemen en objectief te accepteren dat het deze keer niet gelukt is. Iedereen verwerkt zijn of haar verdriet op een andere manier, zodat ook de reactie van de partner op het gebeurde anders kan zijn. Indien dit op een serene en goede manier gebeurt, zal er nadien ook geen sprake zijn van emotionele spanningen tussen de partners. Probeer daarom ook voldoende tijd en ruimte te maken voor het verwerkingsproces.

Een verlies van de vrucht zal meer impact hebben op de vrouw, mede door het feit dat de zwangerschap plaatsgrijpt in haar buik en zij dus die lichamelijke veranderingen aan de lijve ondervindt. Mannen gaan dit gevoel van verlies minder uitgesproken voelen, maar gaan vaker proberen (te) rationeel het verlies te benaderen. Wanneer beide partners hun verwerkingsproces goed doorpraten, gaan ze er sterker uitkomen en zal dit geen negatief effect hebben op hun relatie, noch op hun toekomstige pogingen om zwanger te raken.

Als vrouw is het moeilijker om te accepteren dat miskramen heel natuurlijk zijn. In feite is een miskraam niets meer dan de natuur die beslist dat de vrucht bepaalde afwijkingen heeft, die de verdere ontwikkeling tot baby ernstig zouden schaden. Het is uiteindelijke de bedoeling om een kerngezonde baby op de wereld te zetten en de natuur gaat hierin ook meespelen. De zwangere vrouw heeft geen controle over de miskraam, het is de natuur die dit beslist. Een miskraam hoeft ook geen nadelige effecten te hebben op een volgende (succesvolle) zwangerschap.

Het nieuws van een miskraam is moeilijk te verwerken. De zwangerschap is voorbij en de voordien zwangere vrouw moet dit als donderslag bij heldere hemel verwerken. Een op het eerste zicht serene aanname kan inwendig bij de vrouw een compleet gevoel van machteloosheid verbergen. Het ongeloof en het verdoofd gevoel kunnen evenwel ettelijke dagen blijven nazinderen… .

Het verwerkingsproces zelf kan meerdere weken tot zelfs maanden in beslag nemen. De vrouw moet leren accepteren dat ze een kind verloren heeft en dit gaat gepaard met zware en intense gevoelens. Deze moeten niet verdrongen worden en moeten zelfs (met partner) besproken worden. Het verwerkingsproces is des te sneller indien het onderwerp bespreekbaar is. Hou hier rekening mee!

Ook het voordien zwangere lichaam moet zich aanpassen. Op hormonaal vlak gaan de zwangerschapshormonen wegvallen en dit kan gepaard gaan met intense stemmingswisselingen. Bespreek dit ook best met uw gynaecoloog. Bepaalde situaties, geluiden of zaken kunnen intense emoties oproepen. Het gevoel om zich terug te trekken moet evenwel bestreden worden. De vrouw moet naar buiten gaan, zowel fysiek als emotioneel naar buiten gaan. Te lang op zichzelf zitten kan ervoor zorgen dat men in een negatieve spiraal terechtkomt.

De droevige periode vol verdriet en leegheid zal uiteindelijk beteren. De vrouw moet plaats kunnen geven aan haar intense gevoelens van verlies. Op sommige dagen zal ze zich kwetsbaarder dan anders voelen. Ook de partner moet hierin niet vergeten worden. Door samen het verlies te bespreken en te verwerken, kan men er uiteindelijk een plaatsje aan geven en de draad van het leven verder opnemen. geleidelijk aan beter worden. Toch kunnen de intense gevoelens nog aan de oppervlakte komen.