Een zwangerschap is een natuurlijk proces. Dit geldt eveneens voor de bevalling. Normaal gesproken dient een bevalling zich aan tussen de 37 en 42 weken zwangerschapsduur. De bevalling zelf kan beginnen met weeën, maar ook met het breken van de vliezen. Als de vliezen breken, gaan bij 80% van de vrouwen automatisch binnen de 24 uur weeën opstarten.

Overtijd zijn hoeft in principe geen probleem te zijn, maar voor de zekerheid zal de gynaecoloog in die laatste weken alles goed checken, om te zien of alles nog volgens wens verloopt.  Hij doet dit enerzijds door de hoeveelheid vruchtwater te checken tijdens een echoscopisch onderzoek. Ook gaat hij de harttonen en hartritme van de baby checken. Als uit deze onderzoeken blijkt dat de conditie van het kin mogelijk achteruitgaat, kan hij adviseren om de bevalling in te leiden. Is alles volgens de beoordeling van de arts nog in orde, dan gaat hij vaak adviseren om gewoon verder af te wachten.

Strippen

Wanneer de zwangere vrouw méér dan twee weken overtijd is of veel last heeft van voorweeën en uitgerekend is, kan het helpen om te ‘strippen’. Hiervoor doet de verloskundige een inwendig onderzoek, waarbij hij/zij voelt of de baarmoedermond al iets openstaat. Indien de baarmoedermond al aan het verweken en verstrijken is en indien er al één centimeter ontsluiting is, kan de verloskundige met een vinger de baarmoedermond ingaan en de vliezen losmaken van de wand van de baarmoeder. Na afloop hiervan ervaren veel vrouwen wat buikpijn. Door het ‘strippen’ wordt de baarmoeder geprikkeld en komt er oxytocine vrij, wat het lichaam kan aanzetten tot bevallen. Het ‘strippen’ is een poging om een natuurlijke bevalling op gang te brengen, maar geeft géén zekerheid dat men erdoor zal bevallen.

Inleiden

Indien  het ‘strippen’ niet tot het verhoopte resultaat leidt en de gynaecoloog vindt dat het kindje snel geboren moet worden, kan hij voorstellen om in te leiden. Over het algemeen doet men dit enkel pas na 38 weken omdat men dan zeker is dat de longen van de baby voldoende rijp zijn. Soms wordt dit toch vroeger gedaan dan 38 weken, omdat er bepaalde medische redenen aanwezig zijn, waardoor de arts beoordeelt dat het beter is vroeger te bevallen.

Het ‘inleiden’ wordt ook gedaan, indien de vliezen reeds langer dan 24 tot 72 uren gebroken zijn, zonder dat de weeën opgang komen. In principe zijn de weeën bij een inleiding niet anders dan bij spontane weeën. Toch ervaren veel vrouwen deze weeën als heftiger. Dokters wijten dit aan het feit dat de vrouwen meteen van de eerste wee hierop toegespitst zijn.

Het inleiden zelf gebeurt via een infuus, waarbij men oxytocine in de bloedbaan brengt. Met behulp van een pompje kan men de dosering ervan aanpassen. De dosering gaat stapsgewijs omhoog totdat er voldoende weeën zijn.

‘Inleiden’ gebeurt steeds pas na een inwendig onderzoek door de gynaecoloog. Een bevalling kan enkel op gang worden gezet indien de baarmoedermond al een beetje open en verweekt is. Indien dit niet het geval is en de arts beoordeelt dat de bevalling toch in gang gezet moet worden, zal men de baarmoedermond doen rijpen, met behulp van het vaginaal inbrengen van prostaglandinen. Deze hormonen bevorderen/bespoedigen het rijpen van de baarmoedermond. Deze hormonen kunnen onder de vorm van tabletjes of zalf worden ingebracht.