Vitiligo is een huidziekte gekenmerkt door bepaalde pigmentafwijkingen. De patiënt ontwikkelt meer of minder uitgebreide, scherp begrensde maar onregelmatig gevormde plekken waar het huidpigment verdwenen is, vaak symmetrisch verdeeld op het lichaam of de ledematen. Vooral bij mensen met een donkere huid geeft dit een zeer opvallend en ontsierend effect en de ongepigmenteerde huid kan op de koop toe ook nog ns makkelijk in de zon verbranden.

Langs de randen van de plekken vormen zich soms donkere plekken. Dit komt vooral veel voor in de schaamstreek bij mannen op het scrotum. De donkere plekken veranderen soms van structuur en plaats, en blijven vaak niet stabiel maar blijven meestal wel beperkt tot een bepaald gedeelte van de huid en breiden zich vaak niet verder uit. Vitiligo kan overal op de huid van het menselijk lichaam voorkomen en wordt vaak als een probleem ervaren als het in bijvoorbeeld de aangezicht of als er op het lichaam meerdere plekken ontstaan. Vitiligo over een groot deel van het gehele lichaam komt minder voor. Mensen met deze pigmentafwijking mogen niet te lang blootgesteld worden aan zonlicht aangezien zij minder beschermd zijn tegen UV-straling.

Oorsprong:

Vitiligo is een verworven depigmentatie van de huid, waarvan de oorzaak onbekend is. Vitiligo manifesteert zich doorgaans tussen het tiende en dertigste levensjaar. Genetische factoren spelen mogelijk een rol en een associatie met andere auto-immuunaandoeningen is beschreven. Voorkeurslocaties voor vitiligo zijn de regio anogenitalis, hand, rug, voeten, gelaat, oksels en andere lichaamsplooien. De met vitiligo gepaard gaande depigmentaties kunnen, vooral als zij aanwezig zijn op de 'zichtbare' delen van de huid, psychisch zeer belastend zijn. De behandeling van vitiligo is gericht op onderdrukking of modulering van de immuunrespons. Vroegtijdige behandeling met lokale corticosteroïden in combinatie met gedoseerd zonlicht of smalspectrum UV-B fototherapie zou de kans op succes vergroten, maar definitieve genezing blijft zeldzaam. Het klinisch beloop van vitiligo is onvoorspelbaar. Als er sprake lijkt te zijn van erfelijke factoren zouden stress en lokale beschadiging van de huid (zonverbranding, trauma, chemische stoffen) een uitbreiding van de vitiligo kunnen veroorzaken.

Behandeling:

Er wordt getracht om via UV-bestraling herpigmentatie op te wekken vanuit resterende melanocytenpopulaties in haarzakjes. Dit lukt maar zelden. Soms  gedeeltelijk, wat vaak nog ontsierender is dan wanneer het helemaal niet lukt. Deze behandeling is ontstaan vanuit de observatie dat bij zonverbranding wel eens gedeeltelijke repigmentatie optrad vanuit de haarzakjes. Indien de vitiligo minstens drie jaar stabiel is, is het mogelijk de witte plekjes te pigmenteren met permanente make-up (=tatoeage). Dit is vooral mogelijk bij de echte witte en niet al te grote plekken.

Klinisch onderzoek heeft uitgewezen dat veel vitiligo-patiënten abnormaal lage concentraties foliumzuur, vitamine B12 en vitamine C hebben. Pantotheenzuur (vitamine B5), foliumzuur en vitamine B12 zijn de B-vitaminen die betrokken zijn bij de synthese van het huidpigment melanine. Meestal probeert men met toediening van deze preparaten de verspreiding van vitiligo te stoppen. De beste resultaten ervaart men wanneer vitaminetherapie en zonlicht worden gecombineerd. De behandeling zelf moet gebeuren onder behandeling van een (huid)specialist.