De ziekte van Crohn is een chronische ontstekingsziekte van de darmen die meer en meer voorkomt en vooral optreedt bij jonge volwassenen. Hierbij gaan delen van het spijsverteringskanaal ontsteken, gaande van de mond tot de anus. De ziekte is chronisch, die sluimerend kan beginnen en een (steeds) een langdurig, wisselend verloop kent.

De juiste oorzaak van de ziekte is tot nog toe onbekend, maar men vermoedt dat erfelijke aanleg een groot onderdeel van de oorzaak is. Het is een zekerheid dat de onsteking(en) ontstaan door een afwijking in het immuunstelsel. Waar normaliter gereageerd wordt op indringers, gaat het lichaam nu eigen lichaamscellen aanvallen. De ziekte van Crohn is dus een auto-immuunziekte.

 Het grote gevaar van de ziekte van Crohn is zijn onvoorspelbaarheid, maar vooral zijn sluimerend karakter. Het kan maanden tot jaren duren eer de patiënt met duidelijke klachten naar de arts stapt. Daarnaast flakkert de ziekte af en aan en de symptomen zijn diarree, koorts, misselijkheid, verminderde eetlust en gewichtsverlies. Ook behoort algemene moeheid tot de symptomen.

Bij de ontsteking kunnen dus alle delen van  het spijsverteringskanaal getroffen worden en gaan zieke en gezonde darmdelen mekaar afwisselen. De ontsteking kan ook in de diepte gaan en daardoor abcessen en fistels genereren. De geïnfecteerde darm kan vernauwen ten gevolge van de ontsteking(en). Naast de directe gevolgen kunnen er ook ontstekingen buiten het spijsverteringsstelsel optreden. Denken we hierbij aan ontstekingen aan oog, lever, gewrichten en de wervelkolom.

Diagnose en behandeling:

De ziekte zelf is ongeneeselijk. Men kan de gevolgen ervan wel bestrijden, maar die verschillen dus van persoon tot persoon. Men gaat de ontsteking trachten te verminderen, de werking van het spijsverteringskanaal optimaliseren om alzo de levenskwaliteit van de patiënt te verbeteren en te behouden.  

De arts gaat de behandeling en medicatie aansturen. Hierbij moet hij rekening houden met de plaats van de ontsteking(en), de gevoeligheid van de patiënt tegen bepaalde medicatie en andere medische factoren van de patiënt gedetailleerd kennen en inbouwen in de behandeling.
Het spreekt voor zich dat een nauwe band met de arts essentieel is in een goede behandeling en opvolging van de ziekte.

Meestal duurt het enige tijd eer de ziekte wordt vastgesteld, omdat ze zich via eerste symptomen op verschillende wijze kan aandienen. Meestal biedt de patiënt zich aan met vage klachten zoals gewrichtspijn, huiduitslag of onverklaarbare continue bloedarmoede. Ook het feit dat Crohnziekte opflakkert en wegebt is een extra moeilijkheid binnen het diagnoseproces. Enkel een (huis)arts die de patiënt over een langere periode volgt, zal deze al dan niet vage symptomen uiteindelijk kunnen terugbrengen  tot de ziekte van Crohn.

De arts start met een onderzoek waarbij hij bij de patiënt de gevoelige plaatsen tracht te lokaliseren. Ook wordt een bloedanalyse en stoelganganalyse doorgevoerd. Via een radiologisch onderzoek kan men veranderingen in de darmen, vernauwingen, zweren en fistels aantonen. Daarna opteert men vaak om via endoscopisch onderzoek stukjes weefsel weg te nemen bij de patiënt. Deze worden dan microscopisch onderzocht. Soms opteert de arts om de hele spijsvertering in kaart te brengen door de patiënt een videocapsule te laten inslikken.

Wanneer de ziekte is vastgesteld, zal de behandeling volledig persoonsgebonden worden opgebouwd. Het spreekt voor zich dat ontstekingsremmers (corticosteroïden, immunosuppressiva,…) een belangrijk onderdeel vormen van de behandeling. Daarnaast gaat symptomatische medicatie en antibiotica toegepast worden om oa de diarree te bestrijden. Aanpassing van het dieet vormt ook een onderdeel van de behandeling.

Ondanks een goede behandeling en aanpassing van de levenswijze, gaat zich toch bij de helft tot zeventig percent van de gevallen een operatie aandienen. Hierbij zal men geïnfecteerde delen van de darm wegnemen en noodzakelijkerwijs moet er soms (tijdelijk) een stoma toegepast worden, om de darmen te ontzien en te laten herstellen. Toch kan ook de stoma permanent worden en dit vergt een psychologisch verwerkingsproces van de patiënt. Daarom moeten de patiënten ook psychologisch goed begeleid worden.