Header image  
Kinderen en stelen
 
line decor
 
line decor
   
 
Kinderen en stelen

 

Uw kind volgt nauwgezet de regels, is attent,… . Zou dit kind kunnen stelen? Het is een vraag die veel ouders zich stellen en waar ze net zo vaak negatief op antwoorden. Maar het kan en dan is het goed om te weten waarom kinderen, die vaak alles hebben wat hun hartje verlangt, toch aan het stelen slaan.

Waarom stelen kinderen en tieners?

Kinderen van alle leeftijden, variërend van kleuters tot adolescenten, kunnen in verleiding raken om te stelen en dit voor verschillende redenen:

*) Heel jonge kinderen nemen dingen, zonder bewust te zijn dat dingen geld kosten en dat het verkeerd is om iets van iemand af te nemen.

*) Kinderen in de lagere school weten doorgaans dat stelen niet mag, maar doen het vaak omwille van gebrek aan zelfcontrole/zelfbeheersing.

*) Tieners weten dat ze niet mogen stelen, maar doen het om de kick of omdat hun vriendengroepje het ook doet. Soms is stelen voor hen een manier om te rebelleren tegen de gevestigde orde.

Maar vaak is het ook niet zo gemakkelijk om een éénduidige reden aan te voeren. De drijfveren zijn vaak complex en individueel. Sommige kinderen zijn kwaad of zoeken aandacht. Het maakt hen niet uit of dat nu positieve of negatieve aandacht is. Het steelgedrag van sommige is een uiting van dieperliggende problemen ofwel thuis, ofwel op school of in de vriendenkring. Sommige stelen als een uiting van emotionele of fysisch misbruik thuis.

Bij andere kinderen is het gewoon omdat ze het geld niet hebben om dingen aan te schaffen en dan maar de gewenste items pikken. De inkomsten door stelen kunnen ook aangewend worden om een verslaving te voeden (roken, alcohol, softdrugs,…).

Wat de reden ook moge wezen, de ouders en omgeving moet deze vinden en aanpakken.

 

Wat kunt u als ouder of grootouder doen?

Wanneer hun kind betrapt wordt op stelen, hangt de reactie van de ouders af van de frequentie van het stelen. Indien het een eerste keer is, zal de reactie milder zijn dan bij een ‘recidivist’.

Met zeer jonge kinderen dienen ouders te beseffen dat de dadertjes nog geen besef hebben van hun fout. Ze moeten geleerd worden om in te zien dat nemen zonder vragen of betalen, verkeeerd is. Het schaadt als het ware de eigenaar van de gestolen dingen. Wanneer een kind bijvoorbeeld snoep gepikt heeft in een winkel, kunnen ouders het kind terugnemen naar de winkel, zich laten verontschuldigen en de snoep laten betalen. Op die manier leert het kind een harde, maar noodzakelijke levensles.

Bij schoolgaande jeugd is het ook essentieel dat de gestolen items teruggebracht worden. Vanaf de lagere school zouden kinderen eigenlijk goed moeten beseffen dat stelen niet mag. Maar een beter begrip bij een mogelijk voorval is altijd goed. Als het kind leert beseffen wat de consequentie van de diefstal is voor de eigenaar, kan hij/zij zich beter inleven in de huid van de benadeelde.

Wanneer tieners stelen, is het belangrijk dat ouders heel consequente en strenge straffen hanteren. Wanneer een tiener  heeft gestolen, kan de ouder het kind meenemen naar de winkel, zich laten verontschuldigen bij de verantwoordelijke en de schade laten betalen.

De schaamte die hierbij optreedt bij het kind, leert hem of haar een waardevolle les in de verantwoordelijkheid opnemen van je acties. Deze les wordt niet snel vergeten en zal in de meeste gevallen een ontradend effect hebben.  Verdere straffen zijn niet nodig en al zeker geen fysieke straffen. Bij het laatste kan woede ontstaan, die kan resulteren in verdere rebellie tegenover de ouders. Als het een eerste maal gebeurt, gaan veel zaakvoerders de verontschuldigingen van het kind accepteren en de geleden schade verhalen op de ouders (= zakgeld van het kind). Maar bij recidivisten is dit niet het geval en zal de winkel klacht neerleggen bij de politie, met alle mogelijke gevolgen van dien.

 

Kinderen van alle leeftijden moeten beseffen dat winkeldiefstal hetzelfde betekent als stelen van een individu. Vaak stellen de daders het voor alsof ze (maar) pikken van een winkel, maar achter de winkel staat een zaakvoerder, die hierdoor schade lijdt. Ook voor de andere klanten betekent het dat de prijzen hoger zullen worden. Een zaakvoerder moet met dit verlies rekening houden en bouwt risico op diefstal dus in de prijzen van zijn winkel in. Tenslotte moeten kinderen beseffen dat stelen een misdaad is en dat dit in bepaalde gevallen kan aanleiding geven tot gerechtelijke vervolging, al dan niet met opsluiting in een jeugdinstelling.

Als een kind van de ouders steelt, moet het kind mogelijkheden gepresenteerd krijgen om het geld terug te betalen aan zijn ouders. Dit kan zijn door extra taken uit te voeren, minder zakgeld te krijgen,… . Maar geld laten rondslingeren om te kijken of het kind niet hervalt, is een zéér foute instelling vanwege de ouders. Dit zal de vertrouwensband tussen ouder en kind enorm schaden indien dit boven water komt.

Wanneer uw kind blijft stelen.

Als uw kind reeds meermaals gestolen heeft, moet u overwegen om professionele hulp in te schakelen. Recidivisten hebben vaak zware onderliggende problemen, die opgespit moeten worden. Sommige winkeldieven zeggen dat het zeer moeilijk is om ermee te stoppen. Hen wijzen op de zware consequenties van hun gedrag, blijft dus uitermate belangrijk.

Personen waarmee u over het probleem (tezamen met uw kind) kunt praten:

*) Huisarts, die u vaak doorverwijst naar een raadgever.

*) Professionele raadgever/psycholoog

*) Priester

*) Schoolbemiddelaar (zeker als de diefstallen op school gebeuren)

Bij sommige personen kunnen we ook spreken van een ziekte. Ze hebben de onweerstaanbare drang om te stelen. Men spreekt dan van kleptomanie. Na het stelen van de items, gooien ze vaak de spullen weg. Het gaat hun enkel om het gevoel van stelen, niet om het bezitten van het gestolen item. Deze personen hebben vaak nog andere psychologische problemen.

Wat de reden ook moge zijn, bij hervallen moet u zondermeer professionele hulp zoeken, want dit zal vroeg of laat zware consequenties inhouden. Praat erover met met iemand en dan best in eerste instantie met uw huisarts.