Header image  
Positief stimuleren en opvoeden: Hoofdbonken  
line decor
 
line decor
   
 

Hoofdbonken

 

 

 

Iedere ouder of grootouder heeft er al eens zijn wenkbrauwen over gefronst: Plotseling begint het (klein)kind met het hoofd tegen de bedrand te bonken. Het hoofdbonken bij het slapen leggen heeft dan ook niets te maken met hoofdbonken wanneer een kind kwaad of geïrriteerd is. Dan wordt het bonken bewust gedaan. Bij het slapen is het onbewust. Hoofdbonken bij slapengaan komt vrij veel voor en is vaak iets waarover ouders zich over het algemeen geen zorgen moeten maken. Meestal begint het rond negen maanden en stopt het ook automatisch na een paar maand. Bij kleuters is het gedrag dan ook vaak verdwenen en komt het bijna niet voor.

Wanneer de kleinere kinderen bonken, zijn ze er zich ook vaak niet bewust van. Veel kinderen maken er een soort bromgeluid bij en het is nu net dat geluid waarmee ze zichzelf in slaap helpen. Het bonken komt er bij sommigen bij. Over het algemeen gaan kinderen niet zo ver dat ze zichzelf werkelijk verwonden. Sommige kinderen krijgen wel blauwe plekken op hun hoofdjes. Bij het hoofdbonken is het kind heel erg in zichzelf gekeerd.

Reden?

Bij de meeste kinderen is hoofdbonken een manier om zichzelf tot rust te brengen en alzo in slaap te raken. Men kan het als het ware vergelijken met schommelen of rustig wiegen om in slaap te vallen. Alleen wordt dit dan door de ouders of grootouders gedaan, bij hoofdbonken doet het kind dit vanuit en voor zichzelf.

In sommige gevallen kan hoofdbonken ook wijzen op een medisch onderliggend probleem. De kinderen bonken om van een vervelend gevoel in het hoofd of rond de oren af te raken. Wanneer ouders en grootouders hiervan overdag tekenen zien, moet men zondermeer zijn huisarts of kinderarts inschakelen. Zeker wanneer het kind rode oortjes heeft of zich vaak tijdens of voor het bonken wrijft en duwt langs de oren. Bij de minste twijfel kunt u best onmiddellijk uw arts inschakelen.

Bij sommige kinderen is hoofdbonken een soort tic, net zoals nagelbijten of duimzuigen. Tics zijn het resultaat van een uiting van (interne) spanning. Wanneer het kind zich verder ontwikkelt en nieuwe vaardigheden aanleert, kan het hierbij ook spanning(en) ondervinden en vaak zult u opmerken dat het ticgedrag op zulke momenten ontstaat of verergert. Het kind moet zijn interne spanning proberen weg te werken.

 

Probleem?

Wanneer het hoofdbonken niet vermindert en blijft optreden bij een ouder kind, wijst dit op een probleem bij de ontwikkeling. U kunt best bij de minste twijfel, direct naar een arts gaan en de juiste (medische of psychische) diagnose laten stellen. Hoofdbonken op latere leeftijd kan wijzen op autisme en het gebeurt dan ook overdag.

Remedie?

Over het algemeen hoeft er niets gedaan te worden aan het hoofdbonken. Wanneer het kind zichzelf geen pijn doet of beschadigd hoeft er niets te gebeuren. Maar men kan als ouders en grootouders zondermeer best onmiddellijk een arts consulteren en het probleem uitleggen. Wanneer er niets aan de hand is, zult u de raad krijgen er niets aan te doen, maar in het andere geval, kan de arts snel (medisch of psychisch) ingrijpen.
Voor uw eigen gemoedsrust, kan men bijvoorbeeld de bedrand bekleden, zodat het bonken minder pijn doet. Toch moet u ook hierbij opletten, want stoffen zijkanten kunnen bij baby’s gevaarlijk zijn ivm verstikking. Laat u hierbij in raad en daad bijstaan door de (kinder)arts.

Ouders en grootouders moeten ook proberen om de dag rustig af te sluiten. Wanneer het kind rustig naar zijn slaaptijd wordt gebracht, is de kans op spanningen en dus hoofdbonken minder. Het rustgevende aspect van het hoofdbonken worden op die manier overbodig voor het kind. Een rustgevend slaapverhaaltje kan dan ook wonderen doen…