Iedere ouder en grootouder kent het wel. ‘Zijn we nu wel goed bezig en geven we ze alles wat we kunnen en mogen?’ Deze ‘schuldgevoelens’ kent iedereen, maar ieder gaat er ook weer op zijn eigen manier mee om. Op deze pagina gaan we even inzoomen op mogelijke schuldgevoelens, die ouders en grootouders kunnen ervaren, en hoe we er best mee (leren) omgaan.

Aanpakken.

Sommige ouders gaan hun mogelijke schuldgevoelens op een actieve wijze aanpakken. Deze ouders of grootouders proberen constructief met negatieve gevoelens om te gaan en meer tijd voor het kind te creëren. Dit is de beste wijze om met negatieve gevoelens om te gaan en men moet hierin vooral volharden. Deze houding komt immers voort uit een positief zelfbeeld, wat ook voor het kind een uitstekend voorbeeld is.

Wegdrukken.

Sommige ouders gaan hun schuldgevoelens wegsteken. Gevoelens, zowel positieve als negatieve, onderdrukken is nooit een goede zaak en zeker bij negatieve emoties zal dit vroeg of laat terug de kop opsteken en zal men constant met een bedrukt gevoel rondlopen. Ouders of grootouders die dit gedrag vertonen, al dan niet onbewust, kunnen zich best goed afvragen waar deze gevoelens vandaan komen en proberen om de oorzaak aan te pakken. Erover praten helpt en kan het gevoel van eigenwaarde verbeteren, mits men de problemen aanpakt natuurlijk.

Compenseren.

Bepaalde ouders en grootouders gaan mogelijke schuldgevoelens trachten af te kopen of te compenseren. Dit is in principe geen slechte zaak, maar men moet hierin vooral niet overdrijven, anders krijgt men verwende kinderen. Ouders of grootouders in deze categorie kunnen best leren omgaan met hun negatieve gevoelens en deze vanaf een bepaald niveau te tolereren in plaats van de compenseren. Tot een bepaald niveau kan men inderdaad zijn betrokkenheid tonen door te compenseren, maar men moet vooral niet overdrijven. Bepaalde tekortkomingen gaan ook niet kunnen gecompenseerd worden door andere zaken. Het is beter om de oorzaak van de gevoelens aan te pakken, dan te trachten ze te compenseren.

Relativeren.

Deze ouders of grootouders zijn vaak heel rationeel ingesteld. Ze gaan heel verstandelijk om met alle zaken, inclusief hun gevoelens. Relativeren is een goede manier om met (onterechte) schuldgevoelens om te gaan, maar men redeneert best niet constant gevoelens weg. Het is beter om de oorzaak te erkennen en aan te pakken. Continu gevoelens rationeel categoriseren is niet goed, soms moet men deze gewoon beleven.

Melancholisch reageren

Sommige ouders of grootouders zijn heel emotioneel en melancholisch ingesteld. Op zich niets mis mee, ieder heeft zijn karakter, maar wanneer men overdreven emotioneel omspringt met zijn emoties, kan dit bestaande schuldgevoelens nog versterken. Depressiviteit loert om de hoek en zowel kind als ouder/grootouders zijn hier niet mee gediend. Probeer eventuele zelf opgelegde hoge eisen aan het ouderschap correct te positioneren en overdreven perfectionisme te vermijden. Bezinning over wie we zijn en wat we (goed) doen, is ook hier op zijn plaats. Ieder heeft zijn tekortkomingen, maar ook zijn/haar talenten.