Header image  
Posttraumatische Stress
 
line decor
   
line decor
   
 
Posttraumatische Stress

 

Posttraumatisch stress is de ontwikkeling van een bepaalde karakteristieke symptomen die optreden na een directe of indirecte blootstelling aan een traumatische gebeurtenis. Deze gebeurtenis kan angstaanjagend zijn of ernstige lichamelijk schade omhelzen en dit zowel bij derden als bij de persoon in kwestie zelf.

Posttraumatische stress kan ook optreden na een onverwachte of gewelddadige dood van een familielid of vriend. Ook ernstige schade, dreiging van dood of letsel van een geliefde kan er aanleiding toe geven.

Veel mensen die eraan lijden, gaan proberen om elke herinnering aan het gebeuren te blokkeren en weg te dringen. Desondanks gaan ze nog veelvuldig flashbacks, herinneringen, nachtmerries ervaren wanneer er ze in aanraking komen met voorwerpen of situaties die hen aan het gebeuren herinneren. Uiteindelijk kan het stress syndroom uiteindelijk van een korte termijn respons op een schokkerende gebeurtenis evalueren naar een chronisch of hardnekkige geestelijke lijdensweg.

 

Oorzaken van posttraumatische stress:

Traumatische ervaringen ,die het syndroom kunnen uitlokken, zijn:

*) Gewelddadige gebeurtenissen zoals verkrachting
*) Fysieke of seksueel misbruik
*) Vuur
*) Auto-ongeval
*) Militaire interventies
*) Diagnose van een levensbedreigende ziekte

De ernst en de waarschijnlijkheid om een posttraumatisch stress syndroom te ontwikkelen is afhankelijk van de aanleiding als ook individuele factoren als sociale en familiale achtergrond, gebeurtenissen uit de kindertijd, persoonlijkheid en eventuele onderliggende psychische problemen.

Symptomen:

De symptomen ontwikkelen zich meestal binnen de drie maanden na het trauma, maar in sommige gevallen duurt het zelfs maanden tot jaren eer deze de kop opsteken. Sommige symptomen vervagen ook, maar bij een nieuwe aanleiding kunnen deze keihard terug opduiken. Daarom is de ‘verjaardag’ van het trauma vaak een periode waarin men weer een overvloed aan emoties en herinneringen over zich afgestort krijgt.

De symptomen zelf zijn vaak makkelijk te identificeren omdat ze zo fel lijken op die van stress, angst en depressie. De meeste mensen hebben na een traumatische ervaring tijd nodig om dit te verwerken, vandaar dat het essentieel is dat ze voldoende steun en liefde vanuit hun omgeving krijgen. Zeker bij kleine kinderen is dit nog belangrijker!

Eigen aan Posttraumatisch Stress zijn volgende symptomen:

*) Flashbacks
*) Een (constant) herbeleven van het trauma
*) Nachtmerries en angstaanjagende dromen (over het trauma)
*) Angstig (fysisch) gedrag zoals schrikachtig gedrag, angst, teruggetrokkenheid,…
*) Angst en vrees bij de gedachte aan het trauma
*) Bepaalde plaatsen vermijden waar men zich aan het trauma herinnert
*) Vermijden om aan het trauma, betrokken personen te denken
*) Lusteloosheid en gebrek aan interesse in alle dingen
*) Slapeloosheid
*) Vervreemding van zijn omgeving
*) Concentratieproblemen
*) Bepaalde overdreven reacties op bepaalde situaties.

Mensen die leiden aan posttraumatische stress gaan vaak geen professionele hulp zoeken, omdat ze de link tussen hun symptomen en het trauma niet kunnen leggen. Daarnaast willen ze ook ten alle kost vermijden om over het trauma te praten, wat de noodzakelijke verwerking van het probleem niet vooruithelpt natuurlijk.

 

Behandeling van posttraumatische stress:

De meeste mensen herstellen van het trauma na een bepaalde aanpassingsperiode. Wanneer uw kind of tiener na een maand nog niet herstelt van bovenvermelde symptomen, moet u professionele hulp gaan zoeken. Denken we hierbij vooral aan psychologen. Indien u niet goed weet hoe verder, is het best om een kinderarts te contacteren en de behandeling vanuit deze te laten aansturen. Zij weten perfect welk soort psychologische hulp geijkt is voor uw kind.

In sommige gevallen gaan de artsen over tot het toedienen van bepaalde medicatie om de symptomen te verlichten. Dit is evenwel een tijdelijke maatregel om het kind te helpen in zijn (mentaal) genezingsproces. Ook gaan de artsen en psychologen vaak overgaan tot groepssessies om de personen duidelijk te maken dat ze niet alleen staan in hun probleem. De groepssessies gaan een veilige omgeving creëren waarbinnen de patiënten in een gemeenschappelijk gevoel van herkenning over hun trauma en de gevolgen kunnen praten.

Uw kind helpen:

Men moet goed beseffen dat posttraumatische stress een emotioneel probleem is en dat men als het ware met een emotioneel litteken zit. Het kind heeft vooral steun en liefde vanuit zijn omgeving nodig. Het is vaak ook belangrijk om professionele begeleiding en hulp te zoeken. Een gekwalificeerd therapeut of psycholoog kan de genezing danig versnellen. Ook de omgeving, onder de vorm van familie en vrienden, is zeer belangrijk voor het genezingsproces van het kind.

Enige tips:

*) Laat hen praten over het trauma als ze er klaar voor zijn. Forceren is uit den boze! Prijs het kind ook als het erover begint te praten. Laat het kind duidelijk voelen dat het niet ‘gek’ is als het praat over zijn emotionele problemen. Steun en liefde is essentieel!

*) Indien u op hun aangeven communiceert over het trauma, laat het kind dan goed verstaan dat het trauma niet hun eigen schuld is. Toch moet er vrij over schuldgevoelens gepraat kunnen worden, maar u moet telkens benadrukken dat de schuld over het gebeurde niet bij hen ligt!

*) Steun het kind om zijn emotionele problemen te verwerken bij een psycholoog. Een hulpgroep kan bijvoorbeeld heel nuttig zijn. De psycholoog kan u hierin zeker verder helpen.
Deze professionele hulp moet u zeker zoeken indien het kind gevoelens krijgt om zichzelf te kwetsen of zelfs suicidale gedachten erop nahoudt. Een snelle interventie, zeker bij het laatste, is het belangrijk. Hou dus uw ogen goed open om deze symptomen snel te detecteren.

*) Hou goed contact met de begeleidende hulpverleners. Het is belangrijk om met de leerkrachten, psychologen,… te praten om goed op de hoogte blijven over het verdere verloop van de posttraumatische stress.

*) Laat het kind eenvoudige beslissingen over zijn leven zelf nemen. Patiënten hebben vaak een groot gevoel van machteloosheid over hun leven. Als ze dan zelf kleine beslissingen (wat eten, wat drinken,…) kunnen nemen, gaat dit hun genezingsproces helpen.

*) Ga regressief gedrag niet bekritiseren! Onder regressief gedrag verstaan we onder ander opnieuw slapen met het licht aan, opnieuw met knuffels slapen,… . Het kind moet zich geborgen voelen en deze hulpmiddelen helpen.

*) Zorg goed voor uzelf. Omgaan met iemand die aan posttraumatische stress lijdt, is ook danig vermoeiend voor diens omgeving. Mits goede steun en liefde kan ieder deze nare psychologische aandoening te boven komen.