Als baby zijn mensen lief, aanhankelijk en erg knuffelbaar. Maar dit is niet altijd het geval, want baby’s kunnen ook verdrietig zijn, huilen en ja, ook boos zijn. Zolang men zich met een baby bezighoudt en al zijn noden (honger, dorst, droge pamper) zijn vervuld, is er niets aan de hand. Maar wanneer ze in bed of hun park worden gelegd, breekt de hel los. Het lijkt net alsof de baby boos is op de wereld rondom zich. Hij/zij heeft er geen vat op, kan nog weinig dingen tot geen dingen zelf doen en raakt er gefrustreerd door.

Deze boze buien zijn niet makkelijk voor de ouders en men kan het best geduld en begrip opbrengen voor de moeilijke fase waarin het kind zich bevindt. Het kind wil niet dwarsliggen, het kind is gefrustreerd omdat iets niet lukt en vooral de snelheid waarmee het de beoogde vaardigheid onder de knie krijgt, is enorm vermoeiend en dus frustrerend. Het kind mag dan

Peuters zijn vaak makkelijk in omgang, maar ze kunnen enorme driftbuien hebben. Vaak omdat iets niet lukt of omdat kinderen een regel opgelegd krijgen, waarmee ze niet akkoord zijn. Wanneer deze driftbuien plaatsgrijpen, kan er met het kind totaal niet gecommuniceerd worden. Troosten tijdens een driftbui is onbegonnen werk. Het kind is immers boos en deze boosheid zal en moet geuit worden.

Als ouder en grootouder is onze beste reactie om het kind gewoon uit te laten razen. Wanneer ze gekalmeerd zijn, kan men best troosten. Het kind leert op die manier dat boos zijn toegelaten is, maar dat papa, mama, opa of oma liefdevol klaarstaan met een troostend woord. Het kind verliest dus niet de liefde van zijn dierbaren door even boos te zijn. Dit is een uitermate belangrijke zaak voor het kind.

Deze driftbuien en het voortdurend opzoeken en overschrijden van de grenzen, vergt heel veel van de ouders/grootouders. Soms is het dan ook beter om als ouder/grootouder even afstand te nemen van het kind. Door gewoon even weg te lopen of het kind even apart te zetten kan voorkomen worden dat de ouder onredelijk boos wordt. De beste manier om met peuterboosheid om te gaan, is rustig blijven en begrip te tonen. Toch moet men consequent blijven en niet toe te geven, want enkel zo leert het kind dat een driftbui niet de manier is om zijn zin te krijgen. En de huisregels, normen en waarden binnen het gezin gelden voor ieder, dus ook voor de jongsten. Dit aanleren zal figuurlijk niet zonder slag of stoot gaan, maar het kind heeft deze regels/structuur nodig om later als volwassenen binnen onze complex gestructureerde maatschappij te functioneren.

Ook is het goed het kind zo af en toe een keuze te geven. Ze leren hier veel van en het maakt het soms makkelijker om een kind zover te krijgen dat hij/zij toch doet wat u wilt en het kind krijgt tevens het gevoel grip te hebben op zijn omgeving. Dit is heel belangrijk voor zijn zelfvertrouwen en zelfbeeld.

Bij kleuters (3-6 jaar) betreft de boosheid vaak meer de buitenwereld. Het kind maakt immers dingen mee en raakt er boos over. Vooral de omgang met andere kinderen en de regels op de kleuterschool, kunnen aanleiding geven tot boosheid. Op zulke moment is het moeilijker om als ouder of grootouder hulp te bieden, omdat de buitenwereld en maatschappij een vast gegeven is, waarover we als individuen weinig invloed hebben. Ook het kind zal deze belangrijke levensles moeten leren. De belangrijkste rol die we als ouder en grootouder moeten spelen, is die van luisterend oor. Het kind moet zijn gevoelens onder oog zien en kunnen verwoorden om erna de situatie proberen op te lossen, eventueel in samenspraak met de school. Lees ook onze overige pagina’s over ‘emoties en gedrag’.